„Kiedy się to wszystko zaczęło, przyzwyczaiłam się do jedze­nia jabłka za pomocą noża, a przetworów zbożowych lub dese­rów - za pomocą łyżeczki do herbaty. Zajmowało to wówczas więcej czasu i dzięki temu czułam się, jak gdybym zjadła więcej. Zostawiałam zawsze troszkę ziemniaków, ryżu czy makaronu na talerzu - nieważne, ile miałam nałożone - aby ćwiczyć silną wo­lę. Usiłowanie przybrania na wadze w moim przypadku jest więc skazane na niepowodzenie ze względu na moją żelazną wolę, choć wiem aż za dobrze, jaką przyjemność sprawia mi je­dzenie. To jest to, co ciągle we mnie budzi odrazę - ilość jedzenia, którą musiałabym zjeść, aby przytyć choć kilogram. Zawsze twierdziłam, że zdecydowanie wolałabym tę dodatkową wagę mieć «przyszytą» niż musieć ją «zjeść»". Zaburzenia odżywiania się występują, gdy dana osoba uwielbia jeść i albo chce kontrolować to upodobanie ciągle i rygorystycznie (jadłowstręt psychiczny), albo czyni to sporadycznie (żarłoczność psychiczna, atypowa żarłoczność psychiczna, nie sklasyfikowane zaburzenia odżywiania się) lub też traci kontrolę nad ilością przyj­mowanego pokarmu (otyłość - chociaż w jej powstawaniu bierze udział bardzo wiele innych czynników.